....در ایران نیز با همین فراز و فرودِ توجه به فقر روبه‌رو بودیم. 

دوره ی انقلابی، دوره ای آزاده ی ساخت جامعه ای برابر بود. دوره ای که به گفته ی حسین زاده، بازجوی ساواک، با ۲ ریال ممکن میشد. ۲ ریال قیمت بلیط اتوبوس برای رفتن از شمال به جنوب....

اما 

آرمان های انقلابی با گذر از آن دوره، جای خود را به اراده ی  زندگی دادند. 

به نظر می رسید انقلابیون سابق میخواهند حق خود را از زندگی که انقلاب و جنگ و ...به تعویق انداخته بود بگیرند. در این دوره،

توجه به خود و خانواده ی خود و زندگی خود، جای آرمان خواهی و جامعه خواهی و همبستگی را گرفت.

فرد گرایی خودخواهانه گسترش یافت.

هرکس(به تعبیر نوربرت الیاس) به دنبال حل مسئله خود است.

حتی همبستگی وجهی خودخواهانه یافته.

به این معنا که؛

کمک به فقرا برای رستگاری روح خود است نه در جهت ساخت جامعه ای برابر.

کار *خیر* برای ساخت اخرت خود است ،نه تلاش برای احقاق حقوق اجتماعی!!

کمک به محرومان، در سیمای ترحم مذهبی تصور میشود نه به عنوان مطالبه اجتماعی......