عجیب نیاز دارم برم رو قله ی یه کوه یا تپه 

۷ شبانه روز

بشینم. بدون وقفه

طلوع و غروب خورشید رو ببینم

پرنده ها و ابرهارو ببینم

فقط ساکن و ساکت بشینم و ببینم

یه سکوت 

فقط منو خالق . من بشینم و خالق موهامو با نسیم نوازش کنه

نیاز دارم دور باشم. از همه ادما. حتی از خودم. برم تو دل طبیعت

برم با طبیعت یکی شم. شاید وقتشه. بدجور میخوام برم تو دل طبیعت و بیرون نیام! 

طبیعت عزیز؟ آیا توام آمادگی داری بیام پیشت؟ یا هنوز نمیخوای منو؟

خالق؟ رحیم، رئوف،رحمان، بخشنده، بخشاینده، زیبای بی حد و مرز ، دانای بزرگ، پرورش دهنده ی با حوصله، صبورِ آگاه...دانای بی همتا.

دلم خواست بشینم فقط واست صفت بنویسم. آخه فقط تویی واقعیتو میبینی. سکوت منو میخونی، گریه هامو میفهمی و حرفمو درک میکنی.

ممنون اجازه میدی یکم بفهممت... یه کوچولو....☘💚